Zauważyła dziewczynę gaszącą las i mruczącą coś do siebie
Uśmiechnęła się szyderczo i podeszła do niej spokojnym krokiem.

Li: - Witam.. - Mruknela.

Z westchnięciem opadła na duży kamień niedaleko dziewczyny.
- To musi być męczące, tak gasić ten las na okrągło, a on się wciąż pali... - mówiła dźwięcznym, hipnotyzującym głosem. Patrzyła jej prosto w oczy.

Li: - Niby tak. - Założyła na oczy okulary przeciw słoneczne. - Ale przynajmniej cos zrobię..

- Co to da? Może lepiej by było, gdyby spłonął. Nie marnowałabyś czasu ani mocy.

Li: - Może to cos da..

Skrzywiła się.
- Kochana, zostaw to w spokoju. Dobrze ci radzę.

Li: - Nie jestem kochana

- Spokojnie - parsknęła.

- Jak mam być spokojna... - Prawie zgasilalas. Było blisko. Bardzo blisko

Ta bezsensowna wymiana zdań zaczęła ją już denerwować. Uważnie śledziła poczynania dziewczyny. Stłumiła chęć parsknięcia śmiechem na widok nieudanych prób ugaszenia ognia.
- Coś ci chyba za dobrze nie idzie - skomentowała, jednocześnie będąc myślami gdzie indziej. Może powinna wrócić do nich, sprawdzić, czy nic im się nie stało? Z drugiej strony, ta dziewczyna ją intrygowała. W końcu była magiem. A ona, Keirra i Chris naprawdę LUBILI magów.
Zdecydowała, że poczeka, aż oni wrócą, a do tego czasu będzie musiała zająć ją rozmową.

- Gorzej z tobą - rzuciła do Chrisa. - Spokojnie, złapiemy ją... niedługo. Na pewno nie uciekła zbyt daleko... Szukamy Corrine? - nie pytała dłużej o stan zdrowia. Wiedziała, że jej sojusznik jest wytrzymały i nie przejmuje się byle czym. Już nie odbierała wzroku ich przeciwniczce, odległość ich dzieląca była zbyt duża.

W końcu.. Się udało.
- I co? Udało się. - Mruknęła, w mgnieniu oka odchodząc.

- Koniecznie - rzucił widocznie już poddenerwowany. - Gdy teraz jakiegoś spotkamy... Zero litości. Czas na małe łowy.

//Bardzo fajny pomysł z tym stanem miasta.
- Gdzie idziesz? Nie chciałam cię, bron boże, urazić - zawołałam za nią.

// Heh, dzięki ;) //
- Po prostu skończyłam robotę, więc pomyślałam że pochodzę sobie po mieście. - Mruknęła, zatrzymując się.

Podeszła do niej.
- Jak się nazywasz? - zagadnęła.

- Lilith. - Mruknęła.

Wykrzywiła usta w gorzkim uśmiechu.
- Ciekawie. Lilith, pierwsza żona Adama, wygnana z raju. Ładne imię.