Liście szeleszczały, gdy młody pręgowany kocur przesuwał się przez szczelinę między dwoma krzewami, pysk miał szeroko otwarty, wy wywąchać zapach łupu. W tę ciemną noc, pod koniec pory zielonych liści, las był pełen małych stworzonek. Ruchy, niekończące się ruchy kończyły wizjeale kiedy poruszył głową nie zauważył niczego oprócz paproci i gałązek, pokrzywionych przez światło księżyca. Nagle wyszedł na szeroką polanę i spojżał zamieszany. Nie pamiętał tej części lasu. Głatka trawa, świecąca w srebrnym, zimnym świetle księżyca rozciągniętym przed nim aż do lekko zaokrąglonej skały na której siedział inny kot. Światło gwiazd migotała na jej futrze, a jej oczy były małe jak dwa księżyce. Zmartwienie młodego proroka gdy rozpoznał kotkę.
- Błękitna Gwiazda?- miauknął a jego głos drgnął z brakiem wiary. Był uczniem gdy wielka przywódczyni klanu pioruna umarła, cztery sezony temu, wpadając do wąwozu z sworą głodnych psów zaraz po niej. Podobnie jak wszystkie klany, żałował i czcił ją za jej zrezygnowanie z życia by ich uratować. Nigdy nie myślał, że znowu ją zobaczy, a po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że śni.
- Podejdź bliżej, młody wojowniku. - miałknęła Błękitna Gwiazda. - Mam dla ciebie wiadomość. - Trzęsąc się z podziwu, pręgowany kocurskradał się, a przez lśnienie aż skulił się pod skałą gdzie skojżał w oczy Błękitnej Gwiazdy.
- Słucham, Błękitna Gwiazdo - zamiauczał.
- Czas kłopotów zbliża się do lasu.Jeśli klany mają przetrwać, trzeba wypełnic nowe proroctwo. Zostałeś wybrany, aby spotkać sięz trzema innymi kotami gdy księżyc będzie w nowiu i musicie słuchać tego, co mówi północ.
- Co masz na myśli? - młody kot poczuł kłucie, strach zimny jak śnieg, który mógłby złamać kręgosłup.
- Wszystko będzie dla ciebie jasne.- odrzekła Błękitna Gwiazda.Jej głos wyblakł, odbijając się echam jak, jakby mówiła z jaskini głęboko pod ziemią. Światło księzyca również zaczęło się przyciemniać, pozostawiając gęste, czarne cienie. - Nie! Poczekaj nie idź! - krzyknął, potrząsając łapami i ogonem, ciemność wstała i pochłonęła go. coś dźgnęło go w bok i otworzył oczy, zobaczył Szarą Pręgę, zastępcę klanu pioruna. Stał nad nim z podniesioną łapą aby go znów obudzić. Wstał z mchu, światło słoneczne przebijało sięprzez gałęzie nad głową.
- Jeżynowy Pazurze, szalona kupo futra! - miałknął zastępca. - Co to za hałas? Wystraszysz całą zwierzyną stąd go czterech drzew!
- Przepraszam - Jeżynowy Pazur usiadł i zaczął zbierać ciemne resztki mchu z jego futra - Po prostu spałem.
- Spanie! - mrugnął nowy głos. Jeżynowy Pazur odwrócił głowę i zobaczył białego wojownika, Obłocznego ogona który rozciągał się blisko legowiska i wydał długi pomruk. - Szczerze mówiąc, jesteś taki jak Ognista Gwiazda - Obłoczny Ogon podszedł bliżej - Kiedy tu spał, zawsze mruczał i drgał przez sen. Nikt nie umiał odpocząć. Jeżyowy Pazur skulił uszy, aby usłyszećjak bez szacunku, biały wojownik mówi o przywódcy klanu. Przypomniał sobie, że Obłoczny Ogon jest rodziną Ognistej Gwiazdy, był jego uczniem znanym z ostrego języka gotowy na pogardy. Jego bezczelne rozmowy jednak nie powstrzymały go od bycia lojalnym wojownikiem klanu. Ogłoczny Ogon potrząsnął długim białym ogonem i odsunął się. (tutaj uciełam kawałek niepotrzebny)
- Chodź - miałknął Szara Pręga - trzeba iść. - Poszedł po mech. - Patrole na polowanie zaraz wyjdą. Paprociowe Futro je organizuje.
- Dobrze - mruknął Jeżynowy Pazur. Jego wizja Błękitnej Gwiazdy zanikała, chociaż jej złowieszczą wiadomość tworzyło echo w jego uszach. Czy to prawda, że to nowa przepowiednia klanu gdziazdy? Wydawało się, że to mało prawdopodobne.

Liście szeleszczały, gdy młody pręgowany kocur przesuwał się przez szczelinę między dwoma krzewami, pysk miał szeroko otwarty, wy wywąchać zapach łupu. W tę ciemną noc, pod koniec pory zielonych liści, las był pełen małych stworzonek. Ruchy, niekończące się ruchy kończyły wizjeale kiedy poruszył głową nie zauważył niczego oprócz paproci i gałązek, pokrzywionych przez światło księżyca. Nagle wyszedł na szeroką polanę i spojżał zamieszany. Nie pamiętał tej części lasu. Głatka trawa, świecąca w srebrnym, zimnym świetle księżyca rozciągniętym przed nim aż do lekko zaokrąglonej skały na której siedział inny kot. Światło gwiazd migotała na jej futrze, a jej oczy były małe jak dwa księżyce. Zmartwienie młodego proroka gdy rozpoznał kotkę.
- Błękitna Gwiazda?- miauknął a jego głos drgnął z brakiem wiary. Był uczniem gdy wielka przywódczyni klanu pioruna umarła, cztery sezony temu, wpadając do wąwozu z sworą głodnych psów zaraz po niej. Podobnie jak wszystkie klany, żałował i czcił ją za jej zrezygnowanie z życia by ich uratować. Nigdy nie myślał, że znowu ją zobaczy, a po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że śni.
- Podejdź bliżej, młody wojowniku. - miałknęła Błękitna Gwiazda. - Mam dla ciebie wiadomość. - Trzęsąc się z podziwu, pręgowany kocurskradał się, a przez lśnienie aż skulił się pod skałą gdzie skojżał w oczy Błękitnej Gwiazdy.
- Słucham, Błękitna Gwiazdo - zamiauczał.
- Czas kłopotów zbliża się do lasu.Jeśli klany mają przetrwać, trzeba wypełnic nowe proroctwo. Zostałeś wybrany, aby spotkać sięz trzema innymi kotami gdy księżyc będzie w nowiu i musicie słuchać tego, co mówi północ.
- Co masz na myśli? - młody kot poczuł ukłucie strachu zimnego jak śnieg, przechodzącego po jego grzbiecie.
- Wszystko będzie dla ciebie jasne.- odrzekła Błękitna Gwiazda. Jej głos wyblakł, odbijając się echem tak, jakby mówiła z jaskini głęboko pod ziemią. Światło księżyca również zaczęło się przyciemniać, pozostawiając gęste, czarne cienie. - Nie! Poczekaj, nie odchodź! - krzyknął, potrząsając łapami i ogonem, kiedy po chwili pochłonęła go ciemność. Coś zaczęło szturchać go w bok. Otworzył oczy i zobaczył Szarą Pręgę, zastępcę Klanu Pioruna. Stał nad nim z podniesioną łapą, gotów, aby kontynuować przebudzenie go. Kocur wstał z mchu, światło słoneczne przebijało się przez gałęzie nad jego głową.
- Jeżynowy Pazurze, szalona kupo futra! - miauknął zastępca. - Co to za hałas? Wystraszysz całą zwierzyną stąd aż do czterech drzew!
- Przepraszam - Jeżynowy Pazur usiadł i zaczął zbierać ciemne resztki mchu z jego futra - Po prostu śniłem.
- Śniłeś! - mruknął nowy głos. Jeżynowy Pazur odwrócił głowę, zauważając białego wojownika, Obłocznego Ogona który rozciągał się blisko legowiska. Wydał długi pomruk. - Szczerze mówiąc, jesteś taki jak Ognista Gwiazda - Obłoczny Ogon podszedł bliżej - Kiedy tu spał, zawsze mruczał i drgał przez sen. Nikt nie mógł odpocząć. Jeżyowy Pazur skulił uszy, aby usłyszeć jak bez szacunku, biały wojownik mówi o przywódcy klanu. Przypomniał sobie, że Obłoczny Ogon jest siostrzeńcem Ognistej Gwiazdy. Był również jego uczniem znanym z ostrego języka, gotowego na pogardy. Jego bezczelne słowa jednak nie powstrzymały go od bycia lojalnym wojownikiem klanu. Obłoczny Ogon potrząsnął długim białym ogonem po czym wyszedł z legowiska. (tutaj uciełam kawałek niepotrzebny)
- Chodź - miauknął Szara Pręga - pora abyś w końcu wstał. - Przeszedł przez kupę mchu aby obudzić Jesionowe Futro. - Patrole na polowanie zaraz wyjdą. Paprociowe Futro je organizuje.
- Już, już. - mruknął Jeżynowy Pazur
korekta by wolficzkax i lunatyczka24
ogólne tłumaczenie Juliadrzy

no i W KONCU
tigerstar nie zyje ♥♥♥
szczerze myslalam ze w tej ksiazce w bitwie z klanem krwi zginie wiele innych kotow a zginely chyba tylko 4
ciekawi mnie tylko co będzie sie działo w midnight skoro nie ma juz tigerstara