Shi:
- I mądrze. - Uśmiechnęła się mimo sytuacji w jakiej była.

Lucas

---

- Jak mamy jen pomoc, jak nie wiemy gdzie mamy ja szukać?

Hope:
Zrobiła minę typu " Dobra, zamknij się bo nigdy jej nie znajdziemy"
- Eme... Poddaje się. - Rzuciła i opadła na ścianę. Zbierało jej się na płacz.

Skierował się w stronę drzwi.
- Nie próbuj żadnych sztuczek - rzucił w jej stronę.

Lucas

---

- Dobra, to ja idę. - Warknal idąc do domu.

Hope:
- Ale ja jej cholera nie chce stracic! - Krzyknęła płacząc.
Shi:
Aha zajebiście. Nie, bosko.
Nie ucieknę teraz nigdy.

Lucas

---

- Nie rycz. - Warknal odwracając się
~ Czemu ja jeszcze z nią rozmawiam? ~

Uśmiechnął się lekko, widząc jej bezsilność. W tej chwili powrócił Valentine, który potrafił podpalić człowieka i nie mieć ani trochę wyrzutów sumienia.
- Jak już mówiłem, w tej rezydencji brakuje rozrywki. Zobaczymy się jutro i jeśli chcesz przeżyć, lepiej mów mi wszystko, co wiesz, a nawet to, czego nie wiesz. Inaczej spalę wszystko.
I wyszedł.

Hope:
- Ale ja jej nie chcę stracić.. Nie chcę stracić swojej przyjaciółki...
Shi:
Zamrugała kilka razy.
Okei to po mnie.

Lucas

---

- Ona i tak nie jest twoja przyjaciółka. Nie lubi Cie.

Hope:
- Ale ja ją lubie i nie chce aby umarła.

Lucas

---

- Ja Ci nie pomogę. - Powiedział i pobiegł do domu.

Hope:
- Dzięki.. - Mruknęła znierozumiale.

Byłem w domu.
Usiadłem na kanapie i włączyłem telewizor.

Valentine wbiegł do pokoju Shi, wyjął nóż, naciął nadgarstek i pozwolił, żeby krew ściekła na drzwi. Dyszał ciężko. Rozległo się walenie w drzwi.
- Otwieraj! - zawołał ktoś.
Spojrzał na dziewczynę. Czuł się upokorzony. Ręce mu dygotały, ale nie ze strachu. Z gniewu.
- Zdrada - wyszeptał. - Zapieczętowałem drzwi. Jeśli je otworzą, a na pewno znajdą na to sposób, zabiją nas.

Shi:
Czekaj, co? Przez kilka sekund starała się zrozumieć co się właśnie dzieje.
Deszczu, burzy błagam czegokolwiek!
- Uhm.. - Nie miała języka w gębie.
Cholera. Co tu robić?
- Cholera jasna.. - Zaklnęła pod nosem, wyraźnie wkurzona. Zaczęła grzebać w kieszeniach.
- Chustki, chustki i chustki! - Mruknęła, kiedy z kieszeni wyciągała tylko pierdoły, które teraz by nic nie zrobiły.

Patrzył się na nią jak na wariatkę. Chwycił ją za ramiona i potrząsnął nią.
- Uspokój się! Wiem, jak możemy stąd wyjść. Ale musisz mi zaufać i być cicho.

Shi:
Kiwnęła tylko głową na tak.
Okei! Pamiętać - zawsze nosić torebkę a w niej pistolet który ukradłam glinom.

Zagwizdał przeciągle. Przez chwilę nic się nie działo. Przez chwilę.
Nagle, tuż za drzwiami rozległ się krzyk. Słychać było, jak ktoś wrzeszczy ,,uciekać!" i w jednej chwili wszystko umilkło. Pozostało tylko upiorne dyszenie. To COŚ, co przestraszyło żołnierzy, było coraz bliżej.
Valentine zacisnął palce na ramieniu Shi.
- Spokojnie. Nie krzycz, cokolwiek byś zobaczyła - rzucił twardo i podszedł do drzwi. Położył na nich rękę i coś wyszeptał. Otworzyły się.
Stało tam najokropniejsze stworzenie, jakie widział w swoim życiu. Wyglądało jak pulsujące wnętrzności zwinięte w kupkę. Posuwało się powoli do przodu. Zatrzymało się i przez chwilę tak jakby węszyło w powietrzu. Podczołgało się w stronę dziewczyny.
- Wyczuwa cię, bo został stworzony z twojej krwi. Skutek eksperymentów.
Pochylił się nad tym czymś i coś w jego stronę powiedział. Nagle, z niesamowitą szybkością, podpełzło pod kawałek ściany. Wydało z siebie okropny, ale piękny dźwięk i ściana rozsypała się w pył. Valentine rozłożył ręce z udawaną skromnością, a na jego twarz wypłynął pełen satysfakcji, paskudny uśmieszek.
- Gotowe - oznajmił i odprawił obrzydlistwo.