-Bierz co jest najblizej i czym mozesz dobrze przylozyc ! *Przypadkiem walnela w brzuch Kociata* - Przepraszam ! Nic Ci nie jest, dobrze sie czujesz ? *Przestaje walic dziki*

O! Pacz! Małe warchlaczki! ^^ (Warchlaki to małe dziki)

- Cherry, choć na drzewo. Stąd te warchlaczki wyglądają tak slodko *-*.

-Dobra, może Xanerei coś wywęszy-Powiedział Fear, wypuszczając swojego Zoruę z pokeballa.
-Uaaaa-Zawył Xanerei.
-I co, wywęszyłeś coś?
-Uaaa-Odpowiedział, kiwając główką.
-Dobra, czyli na prawo... Jazda! Xanerei, ty biegniesz przed nami!
(PS: Każdy ma prawo wymyślać, co wywęszył Xanerei i w którą stronę nas prowadzi)

Nagle ktoś jednym ruchem złapał Xanerei w master ball... fearpl walczył o swojego pokemona gdy nagle... pokeball roztrzaskał się na trzy kawałki a Xanerei nie wyszedł z pokeballa...

Marikakika a dit :

Nagle ktoś jednym ruchem złapał Xanerei w master ball... fearpl walczył o swojego pokemona gdy nagle... pokeball roztrzaskał się na trzy kawałki a Xanerei nie wyszedł z pokeballa...

^Lawl, nie piszemy za kogoś innego. Patrz zasady. Poza tym nie chcę tu gadać o teamie Aqua. (Magma kradnie tylko legendy) Post mari ignorowany.

O paczajcie! Tam w oddali jest jakaś twierdza!

-No, moje ulubione zwierzęta... ;) -Dodał fear patrząc na nietoperze.
-Hej, a widzicie to białe na szczycie wieży? Coś mi tu śmierdzi... I mam wrażenie... No tak, sami się domyślcie ;) -Jazda! Xanerei nam pomoże. Nie mamy czasu do stracenia!

Biegli tak i biegli, kiedy Padi zatrzymała się, wzięła lornetkę i powiedziała:
- O, o.... To białe na szczycie to jakać związana mysz obsypana mąka dla zmyłki! To niebieczne miejsce. Musimy się mieć na baczności.

-Dobra, każdy ma do wyboru broń:
Shotgun, Katana i róg Rhyperiora.-Powiedział Fear, rzucając bronie na ziemię.
-Każda jest istotna, musimy się trzymać razem. Jeśli mamy uratować uwięzioną Tev, to musimy to zrobić TERAZ. Nie mamy czasu do stracenia. Ja nie potrzebuję broni, wystarczy mi Metagross i Scizor. Xanerei, a ty wracaj-Rzekł Fear chowając swojego Zoruę do Pokeballa.

W tej chwili coś brzdęknęło a chwilę potem zabłyszczała klinga miecza.
- Ja mam swoje bronie. Chodziłam kiedyś na szermierkę i treningi strzelania z łuku. B)

-Dobra, ja biorę Shotgun i róg.

-Fear, to my idziemy. Wy na razie się ukrywajcie, potem możecie przyjść. - rzekła Padida.
Dwa małe punkciki (Fear i Padi) zniknęły reszcie z oczu.

-Dobra, jesteśmy w zamku...-Fear zatrzepotał skrzydłami.
-Ale słuchaj... Nie jestem w stanie tam iść. Musisz wziąć shotgun. W razie czego weź też Pokenav. Ja wracam się, doszły do mnie słuchy, że żyją tu latające pokemony, a więc będzie można dostać się na wieżę krótszą drogą.-
Powiedział fear, kierując się do wyjściowych drzwi.
-Owszem, tu jest mgła, poza tym jesteśmy wrażliwi na ostrzał, ale będzie spoko. Nie martw się. Padi, los Tev lezy w naszych rękach.-Powiedział Fear wychodząc.
-Żegnaj.

Mała Padida została sam na sam, a właściwie sama na sama na wielkiej przestrzeni. Miała miecz, łuk i shodgun.
- Oby to wystarczyło - pomyślała ze strachem Padida.
Krążyła po sali i krążyła... Wszystko wyglądało ponuro i tajemniczo. Szara, kamienna posadzka porośnięta mchem i pajęczyny zwisające z sufitu. Całe pomieszczenie cuchniało stęchlizną. Nagle mała myszka niewiedziąc co robi postawiła krok przed siebie i...

Gdy wreszcie się otrząsneła, zrozumiała że to była pułapka.
- A więc taki jesteś! Otwierasz jakieś drzwi do podziemnych korytarzy! - powiedziała do siebie Padi.
- Fon, fon, a! Tu jest!
Pip, pip, pip, pip, pip, pip, pip, pip, pip.
-Fear, jesteś? Trawiłam do podziemnych korytarzy, pomożesz?

Mówi do Padi przez mikro . - Jak tam, zyjecie ? Nagle zaczal padac grad .

-Eee... Tak? Halo? A tak, Padi, i co? Dobra, zaraz lecę, dobrze widzę w ciemności. Dobrze że Steven w porę pożyczył mi Metanga. Już lecę!-Powiedział Fear, następnie rozłączył się.

Mała mysz nie wiedziała co w takiej sytuacji zrobić. Nagle...

Drzwi nad nią zasunęły się i zrobiła się całkowita ciemność. Usłyszała tylko złowrogie śmiechy: "MUAHAHAHAHAH", "BUAHAHAHAHAHAH". Zaskoczona Padi poszła do przodu z łapkami przed sobą.
- Chm... Co to? Chyba ściana. Tak to ściana! - powiedziała do siebie Padida i skuliła. Położyła się przy ścianie i, niewiedząc kiedy, zasnęła.

-Dobra, jestem... Eee... Szpara. Metang, wierzę w ciebie-Powiedział Fear-Przewierć to.
Metang zabrał się do roboty. Rozległ się huk, trzaski i dzwięki kruszonej skały i metalu.
-No dobra... Padi? Nie no, a ona śpi...

- Co? Co? A! Fear! Nareszcie! To... co robimy?