Trenowałam długo, ale się opłacało, bo opanowałam swą magię lepiej, niż gdy ją odkryłam.
Wróciłam do domu, gdy już zaszło słońce.
Zjadłam, odpoczęłam i poszłam na nocny spacer do lasu.
W drogę zabrałam broń, bo mogłam coś upolować i zjeść na miejscu upieczone mięso.

Ucieklam do jakiegoś lasu. Wiedziałam że coś kombinują. Usiadłam w jakimś cieniu i bawiłam się ogniem.

- Okeej. Trzy, dwajedenSTART!
Ostatnie słowa wypowiedziała na jednym oddechu i ruszyła w pogoń za dziewczyną, unikając ognia.

Zauważyłam jakąś jaskinie. Szybko wlecialam do niej, nie zostawiając ognia. Przysunelam głaz i wlecialam w głąb jaskini i zostałam w cieniu.

Zaczął biec za nimi, krzycząc w trakcie:
- Wiesz już gdzie pobiegła?!

- Chyba jest w lesie! Tak mi się wydaje, ponieważ zostawiła za sobą, że tak powiem, ognisty ślad! - odkrzyknęła.

Gdy siedziałam w cieniu, upadłam i stoczyłam sie w dół. Zostałam tam, aby mnie nie znaleźli.

Kiedy dobiegli spojrzał na ślad widocznie przypalonej trawy.
- Bystra to chyba nie jest - mruknął z przekąsem, a zaraz kiwnął głową w kierunku, w jaki ślad prowadził i przyłożył palec do ust, robiąc przy tym ciche: - Ćśśś.

Skinęła entuzjastycznie głową i zaczęła podążać za Chrisem.

Moje oczy płonely. Byłam zdenerwowana. Ręce zaczęły płonąć. Siedziałam cicho, bez hałasu.

Spojrzałam, że jakieś osoby gonią osobę z ogniem.
Wyskoczyłam przed nimi z ogniem za sobą i biegłam.
Miałam chytry plan, że ich zmylę i zaatakuję.

Keirra siedziała na drzewie. Wypatrywała biegnących osób - znalazła dwóch znajomych, Christophera i Corrine(?). Już miała do nich zeskoczyć, gdy obok pojawiła się jakaś inna postać, tym razem nieznajoma. Wiedziała, że ich śledzi.
- Cierp - szepnęła. Jej oczy zmieniły kolor na czarny, a ciało gracza Kaniabella wygięło się w potwornej agonii.

/Lenka, Noone, wybaczcie, ze mnie nie bylo. :p nie mialam wolnej chwili.

// możemy polować
Li: Lazila po mieście bez celu

Przeklęłam z bólu i przez to zaczęłam podpalać obszar.
Pragnęłam, żeby ten ból przestał, lecz on się wzmocnił.
Spowodowałam pożar lasu.

Nadal siedziałam w jaskini.
Moje oczy i ręce nadal płonely.

A spoczko, spoczko. Btw. Corinne, nie Corrine.

---

Usłyszała dziki wrzask bólu.
- Zajmę się tym - wyszeptała do Chrisa i pobiegła bezgłośnie w kierunku, z którego dobiegł hałas.

Li: Sprawdzała czy jest porządek. Zobaczyła płonący las, więc część tego lasu przywróciła do stanu poprzedniego i zaalarmowala służby.

- Przestań - odebrała dziewczynie zmysł słuchu i przerwała potworną agonie. Musiała to opanować...

Przytaknął głową dziewczynie, nie zbaczając z wypalonej smużki. Ślad urywał się przy dziwacznej, zasuniętej grocie.
- Mamy cię, płomyczku. - Uśmiechnął się pod nosem i zaczął powoli, centymetr po centymetrze odsuwać kawał skały wzrokiem.

Li: Starała się opanować sama ogiwn