• OTCHŁAŃ
• GRA

Arsha

Kaaligo

Spoiler

art made by amazing @lolka11

Mel

Thaddeus

AKT 1
ZAPOMNIANE SZLAKI
Księżyc bez nieba łagodnie oświetla drogę zagubionym duszom.

Arsha uścisnęła tajemniczą dłoń z drugiej strony - tylko aby zostać wciągnięty w pustkę, upadając w najgłębsze czeluści gwiazd i słysząc śpiew wszechświata, o którym nigdy nie wiedziała. Upadała szybciej i szybciej, aż te gwiazdy stały się niewyraźnymi liniami.

Kaaligo widział swoją śmierć - śmierć swoich bliskich, swojej rodziny i całego świata, i postanowił się jej przeciwstawić; w momencie desperacji, maszyna w jego ciele odpowiedziała na jego najgłębsze żądania, a wizja ukochanej świątyni i świata, którego znał, zaczęła się wymazywać. Świat, którego nigdy nie było, i szansa na odwrócenie przeznaczenia.

Mel znalazła odpowiedź na tajemnicę prześladującą ją przez całe życie. W tym momencie, gdy sięgnęła po swoją zdobycz - po konkluzję, która miała zakończyć bezsenne lata szukania prawdy - oślepiający płomień ogarnął jej wizję i umysł, usypiając młodą czarodziejkę. To nie mogło się tak skończyć, prawda?

Suppio spodziewał się końca. Cichy Pałac legł w zapomnieniu, i został tylko on; więzień mrocznych korytarzów. Siedząc pod jadeitową kolumną głównej komnaty, wspominał lepsze czasy i samotnie odliczał do końca świata.

Thaddeus nie wierzył, co zrobił - w tej ciemnej grocie, jego ociekające krwią łapy drżały z głodu i przerażenia. Czy życie musiało być nieustanną walką o przetrwanie? Dlaczego on? Dlaczego cały jego lud? Te pytania zanikały w jego głowie, a rosło coś innego - Głód. Pierwotny Głód, który zaczął przejmować wszystkie zmysły. Lód się złamał, a Thaddeus wpadł w głęboką wodę, tonąc i tonąc dalej.

---



Mech i pnącza rosnące wzdłuż szczątków pradawnego wojownika zaczynają drgać. Skrzypy i pstryki rozlegały się echem po przestronnym grobie. Otwarta komnata, obrośnięta błękitną florą i oświetlona purpurem dziwnego księżyca. Kałuże i strumyki płynęły przez wyżłobione wzory na resztkach podłogi. Korzenie opętały ściany i sufit komnaty, która stała się bardziej jaskinią. Susebron. Widziałeś, jak lud i królestwo, do którego należałeś, powoli gniło na twoich oczach. Klątwa nie pozwoliła ci spać i nie pozwoliła przejść do zaświatów. Pogrzebany wraz z najbliższymi towarzyszami i zapomniany. Minęły tysiąclecia, ale w końcu coś przywróciło ci siłę - twoje ciało ponownie się ruszyło, trzęsąc glebą i gruzem, pod którym byłeś zakopany. Twoim pierwszym instynktem było złapanie rękojeści miecza, który najwyraźniej był twój. Tak - to Kaledvolch!

Cała reszta - budzicie się z brakiem tchu, z ogromnym bólem głowy, zaspani i pogrzebani w czymś ciężkim i czymś po części miękkim, a po części twardym. Otwierając oczy, nie możecie rozeznać nic poza łagodnym, błękitnym światłem w niewyraźnych szparach i pęknięciach swoich grobów. Słyszycie oddechy i bolesne jęki podobne do swoich, a wasza siła powoli wraca. Odzyskując zmysły w tej dziwnej i nagłej sytuacji - co robicie?

Zgrzyt, trzask, skrzyp.

Zgrzyt, trzask, skrzyp.

Echo przeszłości daje o sobie przypomnieć, eliminując tysiącletnią ciszę.
Pierwsze naturalne ruchy od wieków.. Drgania, skrobania, adaptacja. Wszystko jest takie prawdziwe, ale ile w tym wszystkim prawdy?

~ Panto.. Krator... ~

W całym chaosie przebudzenia giganta usłyszeć było pojedyncze zdanie, które rozproszyło się po całej komnacie. Powrót giganta nadszedł, czy tego chciał, czy nie.
Masywny szkielet wysuwał się z grobu, niepowstrzymanie zsuwając ze swojego ciała ziemie i gróz. Wstawał on nieustępliwie, lecz w momencie gdy stanął na nogach, oczywistością był jego upadek na kolana, nie rozumiejąc jeszcze formy, w jakiej się znajduje. Gleba była miękka po jego wybudzeniu, więc tak szybko jak się wydostał, tak się już prawie zapadł.

~ . . . ~

Pomimo tego szoku i wszechogarniającej dezorientacji, jego ciało szybko wiedziało, co ma zrobić. Swoją lodowatą dłonią przejechał po płaskiej części miecza, de facto witając się z przeszłością. By jednak rzeczywiście wziąć, co należy do niego i tylko niego, musiał zrozumieć własne puste ciało, przez co gigant zaczął wstawać ponownie, tym razem pewniej, szybciej.
Finalnie utrzymywał się już pionowo w kompletnej ciszy, a po paru sekundach refleksji złapał za rękojeść swego miecza, chcąc dać Kaledvolchowi kolejną szansę u jego boku, próbując wyciągnąć go z ziemi dzięki swojej tytanicznej sile, która powoli wracała.

Arsha

Arsha przebudziła się z cichym jękiem i małym "ow", które mruknęła pod nosem. Ból głowy był nie do zniesienia, więc dobre parę sekund spędziła po prostu leżąc. W końcu doszło do niej, że jest pogrzebana i w ogóle nie pamiętała jak się tutaj znalazła. Od razu zabrała się więc do działania i zaczęła wstawać, odkopując się z tego co na niej było. Oczywiście nie robiła tego szybko, bo w końcu ból głowy i te sprawy. Jeszcze dłuższą chwilę zajęło jej żeby się otrzepać, bo osobiście nie była fanem zakurzonych ciuchów.
W końcu postanowiła się rozejrzeć.
- Haloo? Ktoś tu żyje czy tylko ja? - Zapytała, patrząc czy ktoś się jeszcze rusza czy nie.

Thaddeus

Wdech, wydech.

Czujesz to?

Wdech, wydech

Tak, ten zapach

Wdech, jak i wydech.

Pełno tu pysznie pachnących roślin!

Thaddeus otwiera szeroko oczy, zapach terenu przyprawił go o apetyt, jednak ból głowy jest potężniejszy niż jego głód.
Wielki miś zaczyna powoli wstawać, otrzepując się po trochu z tego co go okryło.
Rozglądając się po terenie, dostrzega co tak pięknie pachniało, ta jaskinia jest przepełniona niezwykłą florą!
Oczy niedźwiedzia aż lśniły ze zachwytu!

Jednak po chwili z jego wpatrywania się w potencjalne składniki, budzi czyiś głos.

Thaddeus wyczuł zapach roślin - coś na rodzaj ziemniaków? Ale po pierwszym wdechu, nozdrza niedźwiedzia przytłoczył smród żyznej, czarnej gleby, potu i żelaza - szczególnie charakterystycznego dla krwi.

Arsha i Thaddeus zaczęli przebierać przez to coś, co ich zakrywało. Dłoń Arshy złapała coś miękkiego, jak zimna glina, wbijając palce w dziwną powierzchnie - i od razu poczuła twarde wnętrze pod spodem. Szukając innego oparcia, Arsha znajdywał te same powierzchnie, ale o innych kształtach. Drobiny gruzu i ziemi waliły się na każdego z każdym rozruchem tego grobowiska.

Thaddeus

Miś przebiera się poprzez nieznane dla niego okrycie.
Wciąż ciężko oddychając, zdaje sobie sprawę że poza cudną florą, zapachem gleby i czegoś na rodzaj bulw, czuć jeszcze coś innego... Okropnego... Ten zapach, który chciał tak bardzo zapomnieć.

Starając się o tym nie myśleć, szedł w kierunku, z którego usłyszał wcześniej głos. Może od tego kogoś dowie się gdzie jest i co się stało?

Spoilerthis goddess is made by @lolka11

Mel

"Niee.. NIEEEE!"
Powyższą myśl można by uznać za krzyk rozpaczy płynący prosto z duszy Mel. W końcu, poświęcając całe życie na odkrycie największej zagadki swojego życia, aż w koncu mając ją na wyciągnięciu ręki, płomienie oślepiają cię i ogarniają umysł..

Wszystko przepadło. Wszystko, na co pracowała.

Po przebudzeniu się, ciągle zamroczona przez płomienie (i do tego z bólem głowy), instynktownie zaczęła wykopywać się z grobu. Nie interesowało ją, jak się tu znalazła, ale w końcu zaczęła rozumieć, że tak naprawdę, po tym wszystkim co przeszła, nic się nie zmieniło..

Mel rzuciła się w cichy płacz, mimo wielkiej burzy rozpętanej w jej sercu. Czuła się bezradna, tak jak w dzień w którym straciła wszystko i wszystkich. Wydawało się to jedyne, co może teraz zrobić, a najgorsze jest to, że była w tym wszystkim sama.

Spoiler

Kaaligo

Kiedy tylko otworzył oczy, wziął głęboki oddech jakby właśnie wynurzył się z głębokiej wody, co niestety praktycznie od razu spowodowało kaszel kiedy pył i cokolwiek innego latało w powietrzu dookoła niego wleciało mu prosto w gardło. Wspomnienia nadal kręciły się w jego bolącej głowie, jednak zaczął starać wydostać się z dziwnego nierozpoznanego materiału. Słysząc głos, poczuł potrzebę odpowiedzieć. W końcu... żył? Jakoś??
- JA TEŻ ŻYJE!! CHYBA. TAK MI SIE WYDAJE. -
Krzyknął, nadal czując się trochę nieprzytomny.

Arsha


- Świetnie! - Odpowiedział na głos, który się odezwał. Jeszcze wydawało się mu, że widział jak inni też się ruszają, ale niestety widok mu trochę utrudniało patrzenie. I tak, niezależnie od jakiej pary oczu używał.

- Irytujące... - Wyszeptał nadal przedzierając się przez ziemię. Chyba. Szczerzę mówiąc to nie miał pojęcia czy to jakaś glina czy co. Długo nie zajęło żeby stwierdził, że ma tego dość i zamiast próbować nadal się przedzierać postanowił się skupić na czymś innym - otwarciu portalów. W końcu po coś one są.

Zaczynacie odzyskiwać siłę - Thaddeus wyskakuje ze swojego grobu, przepychając się przez dziwne obiekty w jego drodze.
Wygrzybując się na powierzchnie i dostosowując oczy do dziwnego światła księżyca w tej jaskini, uderza go coś twardego, a Thaddeus widzi ich prawdziwe oblicze...

Ciała. Setki ciał różnych ludów - futrzastych, skórzastych, pierzastych i łuskatych. Szczątki na powierzchni były o wiele świeższe, niż te głębiej w stercie. Był to jakiegoś rodzaju masowy grób. Niedźwiedź słyszał innych, i widział ich dłonie próbujące wydostać się ze sterty. Widział też różnorodność roślin, jakie tutaj występowały; korzenie żerujące na szczątkach i tworzące fioletowe dyniowate wyrostki; długie zioła z zaostrzonymi białymi liśćmi i puchatymi pałkami wyrastającymi po stronach; liczne, małe kwiaty o szarych, długich płatkach, trzymające się blisko siebie.

Arsha stara się przywołać portal w przygniecionym stanie i zamkniętej przestrzeni grobu, myśląc o domu, myśląc o jakimkolwiek bezpiecznym miejscu, lecz przez rozszerzający portal widać było tylko pustkę. Części gruzu i jakiś kawałek większych kształtów przypadkowo wpada do portalu. Gdzie może prowadzić?

Kaaligo i Mel wygrzebują się z grobu, i widzą niedźwiedzia w nieznanym dla każdego miejscu...
Jaskinia, w której się znajdywali, była najwyraźniej ruiną jakiejś dawnej komnaty - resztki kolumn i płyt podłogi obrastały mech i pnącza, stare kamienne trumny widniały wszędzie wokół, a woda kapiąca ze stalaktytów kształtowała strumyki i kałuże wzdłuż ziemi i ścian. Nad ich grobem była ogromna przestrzeń - dziura rozciągająca się w górę, a w niej łagodny, fioletowy blask, który oświetlał komnatę. Może to wyjście na powierzchnie? W niektórych miejscach były też drobne tunele i szpary.

Przez kilka chwil, ziemia zaczęła się trząść, tworząc nieznośne echo po całym pomieszczeniu.

Arsha


Arsha spojrzała się na portal, mrugnęła parę razy i westchnęła. Wolała nie ryzykować. A przynajmniej nie teraz.
Także zamiast myśleć o domu postanowiła skupić się na czymś nieopodal. Nie, że dużo widziała co było na zewnątrz, ale lepsze to niż nic. Dopiero wtedy spróbowałaby bezpiecznie przejść.

Arsha skupił się na purpurowym świetle, które widział między przygniatającymi ciałami.
Portal zabłysnął, i zaczął lśnić podobnym światłem, powoli wirując w malutkiej przestrzeni Arshy.