Wyszłam z mojej kryjówki, którą w poprzednim księżycu wykopałam pod niewielkim dębem. Ciasny dom ale przynajmniej własny i nie kręci się tu nikt,
kto patrzyłby na mnie krzywo tak jak to robili moi bracia z klanu. Byli bracia - westchnęłam przypominając sobie przykrą chwilę, gdy zdecydowali się mnie wygnać. Ale cóż, życie toczy się dalej. Minęło kilka dobrych księżyców, radzę sobie i żyję, nie ma na co narzekać.
Spojrzałam na słońce wychodzące zza horyzontu. To będzie dobry dzień.

Nagle poczułam czyjś zapach. Koty? - pomyślałam. Raczej nie widywałam nikogo w tych okolicach. Ale zapach nie wydawał mi się być znajomy. Tyle dobrze, że to nie koty z klanu rzeki. Położyłam po sobie uszy i głośno syknęłam. Niech wiedzą, że ich widzę. Nie wiem kim są i po co tu przyszli, może się wycofają.

- Kim jesteście i dlaczego przyszliście na ten teren? - spytałam widząc, że koty się zbliżają. Nie sądzę by chciały walki. Pewnie zobaczą moje czerwone tęczówki i odejdą. Jak cała reszta. Tak jak mój klan.

- Ja? Mieszkam tu. To mój dom - powiedziałam spoglądając na drzewo i okoliczne tereny - Od wielu księżyców. Zbyt wielu.

- Umiem się ukrywać - kotka wyszczerzyła w uśmiechu zęby - Nie jesteście klanowymi kotami, prawda? Nie czuję zapachu żadnego z nich a są charakterystyczne. Samotnicy? - spytała mrużąc oczy

- Ehm... em... - Szarek przez krótką chwilę zastanawiał się, jakich słów użyć by skonstruować sensowne zdanie. Nie chciał ujawniać tego, że jest byłym medykiem Klanu Pioruna, i tego, że otruł kocięta w ramach zemsty, do tego bez wyrzutów sumienia pobiegł do dwunożnych i tam stał się kotem domowym. Szybko odpowiedział:
- Nie jestem ani kotem klanowym, ani samotnikiem. Jestem kotem domowym, ten obok mnie też. Jest głuchy. Te blizny to pamiątka po spotkaniu z kotami klanowymi. - Miauknął pokazując swój bok.

- Kot domowy wypuszczający się na tereny klanów? - zdziwiłam się i uniosłam brew - A to ciekawe. Każdy z nas ma swoje sekrety, nie będę dociekać.
- A ty, kolego? - zwróciłam się twarzą do drugiego kota - Jesteś głuchy i to wydaje mi się być prawdą. Wiem, że mnie nie słyszysz ale czy potrafisz odczytać słowa z ruchu pyszczków innych kotów? Bardzo mnie to nurtuje. W ogóle, ciekawa z was para.

T-tereny klanów? Myślałem, że są tam dalej, gdyż tam mnie zaatakowały te.. eh.. koty. - Próbował wyglądać na zdezorientowanego po usłyszeniu wiadomości kotki. Felini, głuchy kot, zawsze lubił tędy przechodzić, nie zdawał sobie sprawy, że jest bardzo blisko terytorium dzikich kotów. Szarek nie zabraniał mu tędy chodzić, gdyby napotkali się na jakichś wojowników, odpowiedziałby im iż tylko tędy przechodzili, że zwierzyny nie płoszą i jej nie kradną, i ogólnie nie stanowią zagrożenia dla klanu. Po usłyszeniu jej pytania Szarek na to odpowiedział:
- On nie potrafi. Zna kilka sygnałów ogonem i łapą. Ale jakoś sobie radzi.

- Szkoda mi go. Gdyby się nauczył, byłoby mu łatwiej. Może kiedyś mu się uda. - spojrzałam współczująco na głuchego kota - Ale, ale! My tu gadu gadu a wszystkie króliki już dawno wyszły z nor. Lecę na śniadanie. Może się jeszcze spotkamy. Jestem Zabłocona Łapa.
Skinęłam im głową i poszłam w wysoką trawę.