Oglądałam dokładnie kawałek kryształowego jabłka. Nadal
nie mogłam pojąć tego wszystkiego co stało się w pałacu. Nie wiedziałam
co teraz będzie. Po mojej głowie krążyła jedna myśl – co się stało z pałacem?
Zamyślona szłam przed siebie, a obok mnie kroczyły w milczeniu
moje towarzyszki. Nagle usłyszałam znajomy głos. Ktoś sobie podśpiewywał...
I to nie był nikt z naszej załogi. Oderwałam wzrok od jabłka i spojrzałam przed
siebie. Nie mogłam uwierzyć. W naszym kierunku szła biała myszka o błękitnym
szalu i tak samo błękitnych włosach. Z zamkniętymi oczami szła ku nam.
Podśpiewywała jedną z moich piosenek wymyślonych w dzieciństwie. Ta
myszka to Vinu! Vinu była moją jedyną przyjaciółką (nie licząc Chizuru) w
tamtych okropnych czasach! Biała myszka w słomkowym kapeluszu otworzyła
oczy. Stanęła. Przez ułamek sekundy na jej pyszczku było zdziwienie, ale po chwili
Jej usta utworzyły piękny uśmiech. Wszystkie patrzałyśmy na puszystą myszkę.
- Ach~ Rin! Sco!
Powiedziała z troską w głosie i przytuliła mnie i Scourge która była
obok mnie. Jej futerko było takie miękkie! Zawsze o nie dbała. Nawet
Sco która nie ma zwyczaju kogoś przytulać, wtuliła się w ciepłe i miękkie
białe futro Vinu. Luzi i Ashee patrzyły na tę sytuację ze zdziwieniem.
-Vinu! Tak dawno się nie widziałyśmy... Zaraz... Znasz Sco..?
Spytałam białej. Ta puściła nas i z lekkim uśmiechem powiedziała:
- Ach tak... Pamiętasz jak raz przyszłam do zamku i opowiadałam o mojej
drugiej przyjaciółce? To właśnie Sco.
Rzeczywiście, w dzieciństwie Vinu opowiadała mi o jednej takiej dzielnej myszce.
Nigdy bym się nie zorientowała że chodzi tu o Sco. Scourge jak i Vinu są bardzo tajemnicze.
-A więc to ty opowiadałaś mi o Rin...
Odezwała wreszcie się Sco. Byłam zdziwiona. Vi naprawdę o mnie opowiadała?!
-A więc przyjaciółki z dzieciństwa!
Podeszła Luzi.
- Witaj, jestem Luzi! To Ashee...
Przedstawiła się i Ash.
- Witaj! Jestem Vinu!
Biała się ukłoniła. Wszystkie wybuchłyśmy śmiechem.
- Może chodźmy na tamtą polane. Rozbijemy obóz, zjemy, pogadamy...
Zaproponowała Ashee. Ruszyłyśmy na polanę. Zjadłyśmy kolację,
trochę się pośmiałyśmy i poopowiadaliśmy sobie różne historie – te prawdziwe i
te zmyślone. Gdy ognisko już zaczynało gasnąć, było już naprawdę późno.
Popatrzyłam w niebo. Było widać tylko gwiazdy – księżyca nie. „Pewnie mamy
zaćmienie księżyca...” pomyślałam. Weszłam do szałasu który wcześniej zrobiłyśmy.
Położyłam się i zasnęłam...

Otworzyłam oczy. Był już poranek. Wystawiłam pyszczek z
mojego lichego szałasu który ledwo stał. Krople deszczu
były tak duże, że uderzając w czarne gałęzie z ogniska były w stanie
je poruszyć a nawet odłamać kawałek drwa. Wszyscy jeszcze spali.
Próbowałam cicho wyjść z mojego "domku", gdy nagle zahaczyłam ogonem
o jedną z gałązek i cały szałas się rozleciał. Po chwili ze swojego
"mieszkanka" wystawiła głowę Sco. Wkrótce już wszystkie byłyśmy
zgromadzone przy ognisku. Ashee wzięła zegarek i powiedziała ospałym głosem:
-Jest piąta czterdzieści pięć...
Moje towarzyszki spojrzały na winowajcę, który zbudził je z błogiego snu.
Oczywiście byłam nim ja.
Skryłyśmy się przed deszczem w lesie pod wielkim dębem. Próbowałyśmy
rozpalić ognisko by się rozgrzać, ale wszystkie gałęzie były zbyt wilgotne
by to było możliwe. Wszystkie zmarzłyśmy. Całe przemoczone i głodne.
Nasze pożywienie dosłownie pływało w wodzie. Było mi żal serowych sushi
które pod wpływem wielkich kropli wody się rozleciały. Były bardzo
delikatne, ale tak przepyszne, że mogłabym je jeść całymi tonami!
Spojrzałam w niebo. Słońca nie było widać. Całe niebo było szare.
Nieznośną ciszę przerwała Vinu.
- Jaki jest wasz cel podróży..?
-Muszę odnaleźć kryształ – westchnęłam
- Ach tak... Podobno toczy się wojna w naszych światach...
W tym momencie przypomniałam sobie, że Vinu jest aniołem.
Co prawda przychodziła do zamku demonów, ale tylko po to,
by przekazać wiadomości ze świata aniołów.
- Hej! Tu jesteście... Nie mogłam was znaleźć...
Znajomy głos się odezwał. Wszystkie popatrzałyśmy w stronę
źródła dźwięku. To była Mysteria! Podała nam grubą książkę.
- Macie. To powinno wam pomóc. Niestety nie mogę zostać z
wami... Muszę pomóc demonom w walce. Do zobaczenia!!!
Powiedziała i znikła tak samo tajemniczo jak i przybyła.
Popatrzałam na książkę. Na okładce znajdowało się słońce i księżyc...

Ta ram tam dam... Aniołki sikają!
Ostatnio troszeczkę nie miałam czasu... Mam chyba z tysiąc konkursów i dwie książki do przeczytania... Ech...
Kolejny rozdział niebawem!!!